Noone is right at this point. And all the manipulated excuses are void facing the death of civilians. The americanised pattern of justification of acts of war only sets the paradigm from which contemporary authorities launch their nonsense politics.

    The invasion can be sickly and horrifically explained though. The question is, why this global inertia? The world breathes normally watching a massacre taking place. Only the extremist supporters of one side or the other. And Ban Ki-Moon, addressing a brief speech condemning the act. The vested interests embedded in neutrality must be pretty important, beyond ideological background carried or life, freedom and prosperity.

    Tear the whole thing down. Flatten Gaze. Demolish every single Hamas tunnel you claim that exists. Walls and houses can be built again. And blind minds in frenzied madness, holding guns is unlikely to be stopped in time anyway. But, as a plea to the international politics table, the organizations and any other with the power and the resources to take action, lead the over 1.500.000 civilians into safety. The only position you’ll need to take is the one of humanity.

    (Photo borrowed and rotated from The Guardian - Article: Israeli military begins ground offensive in Gaza - Live updates)

    0 Notes
  • that’s me a year from now

    (Source: Flickr / rr000xx, via ace)

  • tilorain:

    El corazón fue hecho para ser roto

    Oscar Wilde

  • Ταξιδεύοντας

    Δέν θα πάμε.
    το ξέρω.
    σε κάποια ναί…δύο,τρία,ίσως …το πολύ.
    στα άλλα όχι…σίγουρα όχι
    τα ταξίδια εννοώ.
    αυτά πού κάθε βράδυ
    σχεδιάζουμε γελώντας
    και περνάμε όμορφα
    και σ΄αγαπώ ακόμα
    κι όταν στίς λεπτομέρειες διαφωνούμε
    μα στο τέλος συμφωνούμε
    και ξέρω πώς ξέρεις και εσύ
    ότι δέν θα πάμε σε όλα
    όχι τουλάχιστον σε όλα.

    - Άγνωστος

  • Η Σονάτα του Σεληνόφωτος

    Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα,

    μοναχός στη δόξα και στο θάνατο.

    Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.

    Άφησε με να έρθω μαζί σου.

    Γιάννης Ρίτσος

  • Τα λόγια που δεν άκουσα

    Σε ποιο σκοτάδι να μη δω τα μάτια σου να λάμπουν.

    Σε ποιο άγγιγμα, σε ποια αγκαλιά να αφήσω το κορμί μου

    να το πάρει ο χρόνος, η ζωή.

    Τρέχω σε δρόμους σκοτεινούς με κόκκινα και μπλε φωτά

    Με τις κραυγές των γυναικών να παγώνουν σε ένα γλυκό Νοέμβρη.

    Χωρίς πόθο. Μόνο με πάθη.

    Έτσι και εγώ τριγυρνω.

    Σε σιωπές όμως. Στις δικές σου σιωπές.

    Στα λόγια που θα ήθελα να ακούσω

    και δεν ένιωσες ποτέ.


  • Δε σε ξέρω

    Ποιο είναι το ταξίδι μας;

    Πότε ξεκινάμε;

    Θέλω να περπατήσουμε μαζί.

    Να χανόμαστε μαζί σε ατέλειωτες σιωπές,

    ως την άκρη του κόσμου

    Με το ρυθμό της ανάσας σου να νανουρίζει τις σκέψεις μου

    Με μάτια κλειστά.

    Πότε ξεκινάμε; Πες μου.

    Δε σε ξέρω.


  • Γύρω από μικρές αμαρτίες

    Πόσα λάθη πρέπει να κάνω

    για να βρω ένα σωστό;

    Ή μήπως είναι όλα λάθος.

    Ή μήπως είναι όλα σωστά.


    Ο κόσμος γυρνά γύρω από μικρές αμαρτίες.

    Από κλεφτές ματιές σε εκείνα που λες

    Είναι λάθος.

    Κανείς όμως δε θυμάται ό,τι είναι σωτό.

    Δεν το κάνει αυτό ο κόσμος. Ξεχνά.

    Δεν το κάνουμε αυτό εμείς. Ξεχνάμε.